ขอบคุณสำหรับทุกแรงบันดาลใจ

ฉันไม่เคยอยากเป็นนักเขียน
ฉันแค่ชอบอ่านหนังสือ
จนวันที่ได้มาพบกับเธอ...
เธอชอบนักเขียน
และทั้งหมดที่ฉันพยายาม
ก็หวังเพียงแค่ให้เธอหันมาสนใจฉันบ้าง...

ถึงวันนี้
ความฝันนั้นจบลงที่ความว่างเปล่า
และความสนใจที่เธอมีต่อฉันก็คงเบาบางไม่ต่างจากวันแรกที่เราพบกัน

แต่สำหรับฉัน, มันไม่เคยว่างเปล่า
เพราะเรื่องราวเหล่านั้นได้หล่อหลอมตัวตนให้ฉันกลายเป็นใครคนหนึ่ง, คนที่ฉันเคยพอใจที่จะเป็นมากที่สุด
แม้ว่าวันนี้ ทุกสิ่งจะกลายเป็นอดีตไปแล้วก็ตาม

ขอบคุณสำหรับทุกแรงบันดาลใจ
สุขสันต์วันเกิดนะ

โลกทั้งใบแหลกสลาย

ใครคนหนึ่งกลายเป็นโลกทั้งใบของคุณ
กลายเป็นความหมายของทั้งชีวิตคุณ
เพียงเพราะในวันที่เสี้ยวแสงแห่งความหวังดับลงในคืนเดือนมืด
มีเพียงมือเรียวบางข้างนั้นที่ยื่นเข้ามา
ฉุดรั้งคุณขึ้นจากหลุมดำแห่งความอ้างว้าง

ทึกทักเอาเองว่าเธอเป็นทุกสิ่งทุกอย่าง
เป็นพลัง ความหวัง แรงบันดาลใจ
ขับเคลื่อน ไขว่คว้า เพื่อเป็นใครที่เธอฝัน
โดยไม่เคยถามเลยว่า
วันนั้นที่เธอยื่นมือเข้ามา
เป็นเพราะคุณมีความหมายต่อเธอ
หรือแค่เพราะเธอเป็นคนดี
วันที่ใครคนหนึ่งเป็นโลกทั้งใบของคุณ
ส่วนเธอคนนั้นมีใครอีกคนเป็นโลกทั้งใบของเธอ
โลกสองใบหมุนโคจร
ทั้งสองคนต่างก็วิ่งตามโลกของตัวเอง
คุณก่อร่างสร้างตัวตนดังภาพฝัน
เพียงเพื่อถึงวันหนึ่งจะพบว่า
ไม่เคยมีใครต้องการมันเลย
คุณตอบกลับสายตาตัวเองผ่านกระจกร้าว
จะลืมทุกสิ่งทุกอย่างแล้วกลับไปนอนนิ่งในหลุมดำ
หรือคงรูปอย่างร้าวราน
เพราะอย่างน้อยก็ยังมีเธอหลงเหลือในห้วงคำนึง
กล่องแมวของชเรอดิงเงอร์ยังคงปิดอยู่อย่างนั้น
เพียงเพราะคุณไม่กล้ายอมรับบางสิ่ง
ที่จะทำให้หัวใจแหลกสลาย

จดหมายถึงหญิงสาวจากทิศตะวันตก ฉบับที่ 2

เธอกล่าวว่าความรักของฉันเหมือนเพลิงที่กำลังผลาญตน
เช่นนั้นขอให้มันลุกไหม้จนไม่เหลือเศษซาก
ซึ่งมันน่าอับอายเกินทนหากฉันจะหลงเหลือชิ้นส่วนที่ไม่รักเธอทิ้งไว้บนโลกใบนี้
เถิดเธอจงรู้ว่าทุกสรรพางค์ของฉันคือเชื้อเพลิงของความรักที่มีต่อเธอ
และมันพร้อมจะมอดไหม้เป็นผงธุลี
เพื่อสังเวยแก่วินาทีที่เปลวเพลิงแห่งรักจักโชติช่วงชัชวาลที่สุด
แม้ว่าในวินาทีนั้น
เธอกำลังแลกจุมพิตกับชายอื่นอย่างดูดดื่มก็ตามที


๑๔ กรกฎาคม ๒๕๕๕

จดหมายถึงหญิงสาวจากทิศตะวันตก ฉบับที่ 1

กล่าวกันว่ามนุษย์คือการพลัดหลงกันของจิตวิญญาณ
ซึ่งต้องแสวงหาการเติมเต็มอันสิ้นหวัง
ฉันพบเธอในวันที่นาฬิกาเดินเร็วไปสิบห้านาที
สองมือที่ควรจะสัมผัสจึงพลัดหลง
อันที่จริงการหมุนฟันเฟืองนาฬิกากลับทิศเป็นเรื่องต้องห้าม
เพราะอาจทำให้กลไกของนาฬิกามีอายุการใช้งานสั้นลง
แต่หากฉันรู้ว่าสิบห้านาทีที่เคยคลาดเคลื่อน
จะทำให้ทุกเสี้ยววินาทีของฉันต้องทุกข์ทน
และกลวงเปล่าเกินจะถมเต็มด้วยทุกสิ่ง
ฉันจะหมุนฟันเฟืองนาฬิกาชีวิตทวนทิศครั้งแล้วครั้งเล่า
แม้ต้องเสี่ยงต่อการล่มสลายของจิตวิญญาณ
แต่ก็คุ้มเหลือเกินเมื่อแลกกับการได้สบตาเธอ
แม้เพียงวินาทีเดียว


๑๔ กรกฎาคม ๒๕๕๕